مهر طلایی روی بطری های پلاستیکی: لوکس نیست - یک ضرورت است.

بسیاری از مردم به من می گویند که مهر طلا فقط به جعبه های لوکس و هدایای گران قیمت تعلق دارد. من آن را اینطور نمی بینم. در کارم، برندهای کوچکی را تماشا کرده‌ام که از کمی ورق طلا استفاده می‌کنند تا بسته‌بندی را تمیز، تیز و به‌خوبی به خاطر بسپارند. یک کارت، یک برچسب، یک کیسه کاغذی، یک درب جعبه، حتی یک کارت تشکر ساده می تواند با جزئیات طلایی مناسب قوی تر به نظر برسد. نکته این است که خودنمایی نکنید. نکته هدایت چشم است. من همچنین همان نقاط درد را بارها و بارها می شنوم. آیا خیلی زرق و برق دار به نظر می رسد؟ آیا هزینه را بیش از حد افزایش می دهد؟ آیا با برند من مطابقت دارد؟ آیا مشتریان فکر خواهند کرد که من خیلی سخت تلاش می کنم؟ این نگرانی ها منطقی است. من طرح هایی را دیده ام که در آنها از مهر طلایی بیش از حد استفاده شده است. نتیجه شلوغ به نظر می رسید. همچنین دیده‌ام که برندها به روشی هوشمندانه از آن استفاده می‌کنند و تأثیر آن آرام، مرتب و قابل اعتماد بود. دیدگاه من ساده است: مهر زنی طلا یک کالای لوکس نیست. این یک ابزار طراحی است. من با پیام شروع می کنم. اگر محصول نیاز به لوگوی واضح، نام یا خط کوتاهی دارد که مردم باید به خاطر بسپارند، مهر طلایی می تواند کمک کند. من معمولاً پیشنهاد می کنم آن را روی یک نقطه قوت قرار دهید، نه روی هر فضای خالی. یک علامت کوچک در جلوی جعبه چای می تواند بهتر از یک سطح طلایی کامل کار کند. یک لوگو در کارت ویزیت می تواند بیش از یک صفحه پر از درخشش باشد. یک فروشنده چای که زمانی با او کار می کردم جعبه های کرافت ساده داشت. محصول خوب بود، اما وجود قفسه ضعیف بود. یک لوگوی طلایی کوچک روی پانل بالایی اضافه کردیم و بقیه جعبه را ساده نگه داشتیم. جعبه بدون دلیل فانتزی نشد. فقط کامل تر به نظر می رسید. مشتریان سریعتر متوجه نام تجاری شدند و صاحب آن به من گفت که بسته بندی در نهایت با محصول مطابقت دارد. وقتی به یک برند مراقبت از پوست کمک می کنم همین کار را می کنم. بسیاری از مردم فکر می کنند بسته بندی مراقبت از پوست برای جلب اعتماد باید گران به نظر برسد. فکر نمی کنم درست باشد. یک جعبه سفید تمیز با خط طلایی کوچک، نام تجاری واضح و فضای تنفس کافی می تواند صادقانه تر از جعبه پوشیده شده با عناصر براق باشد. جزئیات طلایی نقطه تمرکز را نشان می دهد. نیازی به پوشاندن کل بسته نیست. مواد هم مهمه مهر زنی طلا زمانی بهترین کار را انجام می دهد که سطح آن به اندازه کافی صاف باشد تا فویل به خوبی بنشیند. کاغذ ضخیم، کاغذ پوشش داده شده و برخی جعبه های سفت و سخت می توانند نتیجه بهتری داشته باشند. کاغذ خشن هنوز هم می تواند کار کند، اما اثر تغییر می کند. من همیشه قبل از اجرای بزرگتر نمونه می خواهم. یک تست کوچک به من کمک می کند رنگ، فشار و وضوح خطوط را ببینم. این مرحله بعداً از دردسر جلوگیری می کند. انتخاب رنگ نیز مهم است. طلا یک نگاه نیست. برخی از فویل ها روشن هستند. برخی نرم هستند. برخی احساس گرما می کنند. بعضی ها احساس خنکی می کنند. من دوست دارم رنگ فویل را با سبک برند هماهنگ کنم. جعبه نانوایی ممکن است به طلای نرم تری نیاز داشته باشد. یک کارت شرکتی ممکن است نیاز به پوشش تمیزتری داشته باشد. اگر کاغذ تیره باشد، برچسب هدیه ممکن است به سایه عمیق تری نیاز داشته باشد. تغییرات کوچکی مانند این شکل که افراد وقتی کالا را در دست می گیرند احساس می کنند. به اندازه قسمت مهر شده هم توجه می کنم. اگر طرح خیلی بزرگ باشد، فویل می تواند اثر خود را از دست بدهد. اگر خیلی کوچک باشد، جزئیات ممکن است ناپدید شوند. هدف من تعادل است یک لوگو، یک نام کوتاه، یک حاشیه یا یک نماد واحد اغلب بهترین نتیجه را به من می دهد. چشم کنتراست را دوست دارد. فضا را هم دوست دارد. صاحب نانوایی که من می شناسم این درس را پس از چند نمونه ناموفق آموخته است. او می‌خواست روی تمام جلوی جعبه شیرینی‌اش مهر طلایی زده شود. شلوغ به نظر می رسید. ما آن را به یک نشان کوچک نزدیک بالا و یک خط ساده زیر نام تغییر دادیم. جعبه بلافاصله سبک تر شد. هنوز هم برجسته بود، اما با محصول مبارزه نکرد. به همین دلیل است که من همیشه همین را به مشتریان می گویم: مهر زنی طلا زمانی کار می کند که از طرح پشتیبانی می کند. نباید نام تجاری ضعیف را پنهان کند. نباید چیدمان نامرتب را برطرف کند. باید کمک کند که یک ایده واضح راحت تر دیده شود. اگر به استفاده از آن فکر می‌کنید، این مسیر را پیشنهاد می‌کنم: یکی از پیام‌های مهم را انتخاب کنید. جزئیات طلا را در جایی که چشم باید فرود بیاید قرار دهید. طراحی اطراف را تمیز نگه دارید. کاغذ و فویل را قبل از تولید تست کنید. نمونه را در نور معمولی بررسی کنید، نه تنها در نور استودیو. این مراحل ساده به نظر می رسند و همینطور هستند. به همین دلیل است که آنها کار می کنند. برای من، مهر طلایی مفید است زیرا بدون درخواست طراحی مجدد کامل، به یک کالای ساده چهره قوی تری می بخشد. یک برند کوچک می‌تواند از آن در بسته‌بندی استفاده کند، یک فروشگاه کارت می‌تواند از آن در کارت‌های دعوت استفاده کند، و یک تیم شرکتی می‌تواند از آن در مواد ارائه استفاده کند. این در مورد تعقیب یک تصویر لوکس نیست. این در مورد آسان تر کردن پیام و به خاطر سپردن آن است. وقتی به یک قطعه مهر خوب نگاه می‌کنم، فکر نمی‌کنم که "این پولدار است." من فکر می کنم، "این در موقعیت خوبی قرار دارد." این تفاوتی است که من به آن اهمیت می دهم.

من دیده ام که بسیاری از صفحات به یک دلیل ساده توجه خود را از دست داده اند: پیام نامشخص است. مردم با حوصله اضافی وارد نمی شوند. اسکن می‌کنند، سریع قضاوت می‌کنند و اگر صفحه مبهم باشد، آن را ترک می‌کنند. هر بار که نسخه‌ای را برای یک کسب‌وکار مرور می‌کنم، این احساس را دارم. اگر خواننده نتواند بگوید پیشنهاد چه چیزی را حل می‌کند، به چه کسی کمک می‌کند، و چه مرحله‌ای از راه می‌رسد، صفحه قبل از شروع فروش شروع به شکست می‌کند. به همین دلیل این مهم است. من از سمت خواننده به آن نگاه می کنم. یک بازدیدکننده معمولاً با یک سوال بی سر و صدا می آید: "آیا این می تواند به من کمک کند؟" اگر نسخه در ادعاهای گسترده صحبت کند، پاسخ پنهان می ماند. اگر کپی با کلمات ساده صحبت می کند، یافتن پاسخ آسان تر می شود. موتورهای جستجو نیز متوجه این نوع وضوح می شوند. هنگامی که یک صفحه با هدف جستجو مطابقت دارد، از زبان ساده استفاده می‌کند و طرح‌بندی را برای اسکن آسان نگه می‌دارد، ماندن، خواندن و اقدام برای افراد آسان‌تر می‌شود. من این را از یک شرکت خدمات محلی که با آن کار می کردم یاد گرفتم. صفحه اصلی آن‌ها همه خدماتی را که ارائه می‌کردند فهرست می‌کرد، اما هرگز نگفت که به چه کسی کمک می‌کردند. صفحه صیقلی به نظر می رسید، با این حال احساس دور بودن می کرد. ما خطوط ابتدایی را تغییر دادیم تا به یک نقطه درد مشترک صحبت کنیم: مردم خدمات را می خواستند، اما احساس می کردند مطمئن نیستند، عجله داشتند و کمی عصبی بودند. پس از آن، صفحه احساس انسانی بیشتری داشت. تماس‌ها متمرکزتر شدند و بازدیدکنندگان گفتند که پیام آشنا بود. من همین الگو را در فروشگاه های اینترنتی دیده ام. یک فروشگاه بطری های آب قابل استفاده مجدد را می فروخت. در صفحه محصول آنها از کلماتی مانند "بادوام"، "شیک" و "همه کاره" استفاده شده است. این کلمات خوب به نظر می رسیدند، اما به من کمک نکردند که استفاده روزانه از آن را تصور کنم. ما کپی را پیرامون حقایق کوچک و واضح بازنویسی کردیم: در جیب کوله پشتی قرار می گیرد، در حین رفت و آمد نشتی ندارد و پس از استفاده به راحتی آبکشی می شود. این تغییر، درک محصول را آسان‌تر کرد. مردم نیازی به سر و صدا ندارند. آنها به دلیلی برای مراقبت نیاز دارند. وقتی این نوع کپی را می نویسم، یک مسیر ساده را دنبال می کنم: 1. با مشکل خواننده شروع می کنم. من نقطه درد را با کلمات ساده می نویسم. بدون بالشتک. بدون قول مبهم 2. مقدار را در یک خط مستقیم نشان می دهم. من مزیت اصلی را نزدیک به بالا نگه می دارم تا خواننده نیازی به شکار آن نداشته باشد. 3. من از جملات کوتاه و آسان استفاده می کنم که ایده ساده است. ساختار تمیز به صفحه کمک می کند تا احساس آرامش و خوانایی داشته باشد. 4. من یک مثال واقعی اضافه می کنم. یک مثال واضح به خواننده کمک می کند تا زندگی قبل و بعد از تغییر را به تصویر بکشد. 5. با یک عمل تمام می کنم. من از خواننده نمی خواهم که یکباره کار زیادی انجام دهد. یک مرحله واضح بعدی بهتر از یک لیست کثیف کار می کند. من همچنین به احساس صفحه روی صفحه توجه می کنم. بلوک های طولانی متن فشار ایجاد می کند. فاصله گذاری به چشم مکانی برای استراحت می دهد. پاراگراف های کوتاه به تنفس پیام کمک می کنند. وقتی صفحه آسان به نظر می رسد، خواننده تمایل دارد مدت بیشتری بماند. این هم برای اعتماد و هم برای عملکرد جستجو مهم است. دیدگاه من ساده است: کپی واضح به معنای هوشمندانه به نظر رسیدن نیست. این در مورد مفید به نظر می رسد. اگر کلمات ارزش را پنهان کنند، یک تجارت می تواند یک پیشنهاد قوی داشته باشد و همچنان علاقه خود را از دست بدهد. اگر خواننده مجبور به حدس زدن باشد، یک صفحه می تواند جذاب به نظر برسد و باز هم شکست بخورد. من ترجیح می دهم یک جمله تمیز بنویسم که دقیقاً همان چیزی را که مشتری نیاز دارد را بیان کند تا اینکه یک ردیف از عبارات شیک که خیلی کم می گویند را روی هم بگذارم. وقتی با در نظر گرفتن مشکل خواننده می نویسم، پیام سبک تر، سریع تر و قابل اعتمادتر به نظر می رسد. نکته همین است. به همین دلیل است که اهمیت دارد.

بطری های پلاستیکی خالی را بدون اینکه زیاد به آنها فکر کنم، داخل سطل زباله می انداختم. بطری خالی بود، بنابراین احساس کردم کار تمام شده است. بعد دیدم واقعاً بعد از آن چه اتفاقی می افتد. بطری با باقی مانده نوشیدنی، درپوش شل یا لکه های غذا می تواند مرتب سازی را سخت تر کند. ممکن است در جریان اشتباه قرار گیرد یا ارزش بازیافت را از دست بدهد. این عادت کوچک «فقط آن را پرتاب کن» مشکلی بزرگتر از آن چیزی که بیشتر مردم متوجه می شوند ایجاد می کند. بطری های پلاستیکی به یک روال ساده نیاز دارند. من اکنون چند مرحله آسان را دنبال می کنم و آنها بدون مشکل در زندگی روزمره قرار می گیرند. بطری را کاملا خالی می کنم. اگر داخل آب میوه، چای یا نوشابه باقی مانده باشد، آن را با کمی آب بشویید. زمانی که قوانین بازیافت محلی چنین درخواستی داشته باشند، درپوش را برمی دارم. اگر سیستم محلی من ظروف پهن شده را بپذیرد، بطری را صاف می کنم. قبل از اینکه بطری را در سطل بازیافت قرار دهم، بطری را تمیز و خشک نگه می دارم. این مراحل کوچک به نظر می رسند، اما بسیار کمک می کنند. دسته بندی یک بطری تمیز آسان تر است. بطری با مایع کمتر برای حرکت سبک تر است. بطری که به روش درست تهیه شده باشد، شانس بیشتری برای نگهداری مناسب پس از جمع آوری دارد. من این را از بازدید از سوپرمارکت محلی نزدیک خانه ام یاد گرفتم. یکی از کارکنان یک تابلوی ساده در نزدیکی منطقه بازیافت گذاشته بود. بطری را نشان می‌داد که درپوش آن باز است، داخل آن آب‌کشی شده بود و هیچ مایعی در ته آن باقی نمانده بود. پیام به راحتی قابل درک بود. متوجه شدم که بسیاری از مردم قبلاً این کار را انجام می‌دهند، نه به این دلیل که سخت بود، بلکه به این دلیل که می‌دانستند این کار روند را برای همه راحت‌تر می‌کند. که با من ماند. همچنین متوجه شدم که مردم اغلب می‌خواهند کمک کنند، اما همیشه نمی‌دانند چه چیزی انتظار می‌رود. یکی از همسایه ها به من گفت که ماه ها بطری های آغشته به مواد غذایی را در سطل بازیافت گذاشته است. او فکر می کرد «بازیافت» به معنای «هر بطری پلاستیکی خوب است». بعد از اینکه راهنمای محلی را بررسی کرد، روال خود را تغییر داد. او بعد از شام شروع به آبکشی بطری‌ها کرد و سینی کوچکی را نزدیک سینک نگه داشت تا خالی شود. آشپزخانه اش تمیزتر بود و نسبت به چیزی که می فرستاد احساس اطمینان بیشتری می کرد. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. نیازی به تغییر سبک زندگی بزرگ نیست. توجه می خواهد. اگر بخواهم این کار را آسان‌تر کنم، چند عادت را حفظ می‌کنم: یک جعبه کوچک در نزدیکی سینک برای بطری‌های خالی قرار می‌دهم. من بطری ها را در حالی که آب برای ظرف ها جاری است آب می کشم. من قوانین بازیافت را در منطقه خود یک بار بررسی می کنم، سپس هر هفته آنها را به همان روش دنبال می کنم. من همان مراحل را به خانواده ام آموزش می دهم تا کسی مجبور به حدس زدن نباشد. بطری های پلاستیکی به یک سیستم کامل نیاز ندارند. آنها به چیزی بهتر از دفع بی دقت نیاز دارند. آنها به افرادی نیاز دارند که برای چند ثانیه مکث کنند و با کمی دقت بیشتر با آنها رفتار کنند. فکر می‌کنم پیشرفت واقعی از آنجا شروع می‌شود. نه با وعده های بزرگ. نه با حرف های بلند زمانی شروع می شود که یک بطری خالی را برمی دارم، آن را تمیز می کنم و به جای مناسب می فرستم. این اقدام کوچک ممکن است عادی به نظر برسد، اما مسیری را که بطری بعد از ترک دست من طی می کند تغییر می دهد.

من فکر می کردم یک نگاه خوب کافی است. یک شکل تمیز، یک رنگ منظم، یک روکش صیقلی، این چیزها به سرعت توجه من را جلب می کند. من هنوز متوجه آنها هستم. با این حال من فقط به این دلیل که یک محصول زیبا به نظر می رسد با آن نمی مانم. می‌خواهم متناسب با روزم باشد، بارم را حمل کنم و در مواقعی که مشغول و خسته هستم، استفاده از آن آسان باشد. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. یک نگاه زیبا می تواند مرا نزدیک تر کند. ارزش واقعی مرا در آنجا نگه می دارد. من این را از یک انتخاب ساده یاد گرفتم. من یک کیف برای استفاده روزانه خریدم زیرا در عکس ها واضح به نظر می رسید و با سبک من مطابقت داشت. روی کاغذ، احساس درستی داشت. روز اولی که آن را حمل کردم متوجه مشکل شدم. بند لیز خورد، فضا تنگ شد و من انرژی زیادی صرف پیدا کردن گوشی و شارژرم کردم. کیف هنوز خوب به نظر می رسید، اما من از استفاده از آن لذت نمی بردم. من مدام به همین فکر می‌کردم: یک چهره زیبا داستان کامل نیست. بعد از آن روش انتخاب چیزها را تغییر دادم. من با استفاده شروع می کنم. از خودم می پرسم واقعا به چه چیزی نیاز دارم. آیا لپ تاپ، نوت بوک، لوازم آرایشی، تنقلات، کابل یا همه آنها را یکجا حمل می کنم؟ آیا برای رفت و آمد به وزن سبک نیاز دارم؟ آیا من به جیب هایی نیاز دارم که من را از کندن اطراف نجات دهد؟ آیا من موادی می خواهم که بعد از یک روز طولانی به راحتی پاک شود؟ این سؤالات واضح به نظر می رسند، اما من را از پشیمانی نجات می دهند. من همچنین احساس آن را در حرکت بررسی می کنم. یک محصول می تواند در قفسه آرام به نظر برسد و همچنان در زندگی روزمره شکست بخورد. یک بند می تواند روی شانه فشار بیاورد. یک صندلی می تواند زیبا به نظر برسد و همچنان کمر من را متشنج کند. یک ژاکت می تواند در آینه جا شود و وقتی حرکت می کنم احساس سفت شدن می کنم. من الان سریع متوجه این چیزها می شوم. قانون من ساده است: اگر نتوانم خودم را به راحتی در حال استفاده از آن تصور کنم، به جستجو ادامه می دهم. سبک هنوز برای من مهم است. من چیزی کسل کننده نمی خواهم فقط به این دلیل که کار می کند. من هر دو را می خواهم. من می خواهم این مورد به نظر برسد که به سلیقه من تعلق دارد و از شیوه زندگی من حمایت می کند. به همین دلیل به رنگ، شکل، دوخت، بافت و جزئیات کوچک توجه می کنم. یک درز منظم، یک زیپ خوب، یک جیب در جای مناسب، این قطعات کوچک چیزهای زیادی به من می گوید. آنها ممکن است ساکت به نظر برسند، با این حال کل تجربه را شکل می دهند. یک مثال واقعی به ذهنم می رسد. یکی از دوستان من جلساتی را در سطح شهر برگزار می کند. او لباس باریکی را انتخاب کرد که با کت بلیزر زیبا به نظر می رسید. چیزی که او را مجبور به استفاده از آن کرد فقط ظاهرش نبود. یک آستین بالشتک برای تبلتش، یک جیب کناری برای جای کارتش، و فضای کافی برای یک بطری آب بدون اینکه کیسه بزرگ شود، داشت. او به من گفت که از رفتن به جلسات مشتری احساس راحتی بیشتری می کند زیرا می دانست که همه چیز جای خود را دارد. این چیزی است که من به آن اعتماد دارم. نه هیاهو نه سر و صدا فقط محصولی که کمک می کند یک روز واقعی بهتر حرکت کند. دیدگاه من ساده است. من چیزی بیش از یک ظاهر زیبا می خواهم. من راحتی میخواهم من نظم میخواهم من طرحی می خواهم که زندگی را سبک تر کند، نه سخت تر. وقتی محصولی به من هم سبک و هم استفاده می‌دهد، دیگر به آن به عنوان یک شی فکر نمی‌کنم و شروع می‌کنم به آن به عنوان بخشی از روتین خود فکر کنم. این استانداردی است که من در حال حاضر استفاده می کنم. یک نگاه خوب ممکن است توجه من را جلب کند. یک طراحی مفید اعتماد من را جلب می کند. محصولی که هر دو را انجام می دهد، شانس بیشتری برای ماندن در کنار من دارد، زیرا در لحظاتی که بیشترین اهمیت را دارد، کار می کند.

من بارها و بارها همین مشکل را می بینم: یک محصول خوب ساده به نظر می رسد، ساده به نظر می رسد و از قلم می افتد. یک خریدار روی صفحه می‌آید، برای یک ثانیه اسکن می‌کند و آنجا را ترک می‌کند. مورد ممکن است مفید باشد، اما پیام آن ارزش را ندارد. من برای رفع این شکاف می نویسم. وظیفه من این است که به محصول احساس راحتی کنم، درک آن آسان باشد و به راحتی قابل اعتماد باشد. من با صفحه محصول شروع می کنم. من پیام را کوتاه، واضح و مستقیم نگه می دارم. من از فاصله تمیز استفاده می کنم. من مزیت اصلی را نزدیک بالا قرار می‌دهم، سپس نشان می‌دهم که خریدار چه چیزی به دست می‌آورد، چگونه برای استفاده روزانه مناسب است، و چه چیزی آن را ارزش یک نگاه مجدد دارد. از تعریف و تمجید مبهم اجتناب می کنم. من مثل کسی می نویسم که شک خریدار را می داند. اگر محصول یک بطری آب است، من فقط نمی گویم "خوب" است. من می گویم که به مسافر کمک می کند تا آب سرد حمل کند، کیف را جا دهد و استفاده از آن در اداره، مدرسه یا در یک سفر کوتاه ساده باشد. من همچنین به عکس محصول و کپی محصول به عنوان یک واحد توجه زیادی دارم. یک تصویر قوی توجه را جلب می کند، اما کلمات هنوز باید کار واقعی انجام دهند. من یک مغازه شمع فروشی کوچک را دیده ام که پس از تغییر دو چیز واکنش بهتری نشان می دهد: عکس شمع را در کنار کتاب، لیوان و نور گرم نشان می دهد، و کپی رایحه را با کلمات ساده توضیح می دهد، نه عطر فانتزی. مغازه از گفتن این که شمع "خاص" است دست کشید. آن چیزی که مردم می توانند در یک اتاق نشیمن، روی میز، یا در جعبه هدیه انتظار داشته باشند، می گفت. این تغییر باعث شد تا محصول احساس استفاده بیشتری و واقعی‌تر کند. روش من ساده است. به نقطه درد خریدار نگاه می کنم بعد جواب می دهم. اگر نگرانی اندازه است، اندازه را بیان می کنم. اگر نگرانی استفاده است، استفاده را نشان می دهم. اگر نگرانی ارزش است، محصول را با مشکلی که حل می کند مقایسه می کنم. من جریان جمله را روان نگه می دارم. من کلمات را رایج نگه می دارم. من می نویسم تا صفحه احساس انسان بودن کند، نه پر از سر و صدای فروش. این سبک همچنین به موتورهای جستجو کمک می کند تا صفحه را راحت تر بخوانند، زیرا جمله بندی واضح و نزدیک به آنچه مردم جستجو می کنند باقی می ماند. وقتی این نوع محتوا را می نویسم، روی یک هدف تمرکز می کنم: تولید محصول بدون زیاده روی. یک محصول برای برجسته شدن نیازی به ادعاهای بلند ندارد. این نیاز به یک وعده روشن، یک طرح تمیز و کلماتی دارد که مطابق با خواسته های خریدار باشد. این رویکردی است که من به آن اعتماد دارم، و زمانی که می‌خواهم صفحه‌ای واضح، مفید و ارزش دیدن دقیق‌تر را داشته باشد، از آن استفاده می‌کنم.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده ام. یک پروژه می تواند در ابتدا قوی باشد، سپس در پایان قدرت خود را از دست بدهد. پیام دفن می شود چیدمان شلوغ به نظر می رسد. آخرین لمس عجولانه به نظر می رسد، بنابراین افراد قبل از اینکه به آنچه می بینند اعتماد کنند، خواندن را متوقف می کنند. برای من، پایان هوشمند به معنای یک چیز است: قسمت آخر کار باید آسان برای خواندن، آسان برای دنبال کردن، و آسان به یاد داشته باشید. من پایان را به عنوان تزئین تلقی نمی کنم. من آن را به عنوان بخشی از نتیجه در نظر می‌گیرم. وقتی صفحه ای می نویسم، پیامی می سازم یا داستان محصول را شکل می دهم، چند سوال ساده از خود می پرسم: - آیا خواننده فوراً موضوع اصلی را درک می کند؟ - آیا هر پاراگراف یک مشکل را حل می کند؟ - آیا صفحه نفس می کشد، یا احساس می شود پر شده است؟ - آیا خط آخر مرحله بعدی روشنی را به جا می گذارد؟ من چیدمان را تمیز نگه می دارم زیرا مردم به فضایی برای فکر کردن نیاز دارند. پاراگراف های کوتاه کمک می کند. خطوط خالی کمک می کند. کلمات ساده حتی بیشتر کمک می کنند. من همچنین نگاه را بر روی خواننده متمرکز می کنم. من از "من" می نویسم زیرا آن صدا مستقیم و صادقانه به نظر می رسد. وقتی می‌گویم: «من راهی هموارتر برای به پایان رساندن این کار می‌خواستم»، خواننده می‌تواند همین فشار را احساس کند. وقتی می گویم، "من به صفحه ای نیاز داشتم که آرام به نظر برسد، نه شلوغ"، نقطه درد نمایان می شود. پرداخت هوشمند به معنای افزودن موارد بیشتر نیست. اغلب در مورد حذف چیزی است که کمکی نمی کند. من یک بار به یک فروشگاه اینترنتی کوچک شمع کمک کردم تا صفحه محصول را بهبود بخشد. عکس ها گرم بود و محصول خوب بود، اما صفحه سنگین بود. پاراگراف آغازین طولانی بود. یادداشت های مراقبت از قیمت بسیار دور بودند. نتیجه شلوغ به نظر می رسید. سه تغییر دادم بازشو کوتاه کردم جزئیات کلیدی را به بالا نزدیکتر کردم. به صفحه فضای بیشتری دادم تا چشم بتواند استراحت کند. پس از آن، خواندن صفحه راحت تر بود. مالک به من گفت که مشتریان سؤالات اساسی کمتری می‌پرسند، زیرا صفحه زودتر به آنها پاسخ می‌دهد. این همان پایانی است که من به آن اعتماد دارم. فرآیند من ساده است: - من با مشکل اصلی شروع می کنم. - من در هر بخش یک ایده واضح می نویسم. - زمانی که نقطه به سرعت نیاز دارد از جملات کوتاه استفاده می کنم. - زمانی که به لحن و ریتم نیاز دارم از جملات طولانی تر استفاده می کنم. - کلماتی را که همان معنی را تکرار می کنند حذف می کنم. - من یک بار دیگر از سمت کاربر کل قطعه را خواندم. من به نیازهای جستجو نیز توجه می کنم. اگر شخصی به دنبال «تمام هوشمندانه» است، می‌خواهم صفحه آن عبارت را به روشی طبیعی منعکس کند. من جمله را روشن نگه می دارم. از پر کردن پرهیز میکنم من موضوع را نزدیک عنوان نگه می دارم تا پیام در یک راستا بماند. زمانی که خواننده هنگام مطالعه احساس آرامش کند، یک پرداخت هوشمند بهترین کار را دارد. یک ساختار تمیز می تواند این کار را انجام دهد. صدای واضح می تواند این کار را انجام دهد. یک مثال واقعی نیز می تواند این کار را انجام دهد. به همین دلیل است که من مدام به همان قانون باز می گردم: پایان باید یک قدم آخر خوب باشد، نه یک قدم شتابزده. اگر کار جامد باشد اما پایان آن ضعیف باشد، کل قطعه شکل خود را از دست می دهد. اگر پایان دقیق باشد، کل پیام قوی تر به نظر می رسد. من آن تعادل را دوست دارم. احساس صداقت می کند. احساس انسان بودن می کند. همچنین اعتماد به کار را آسان تر می کند. برای هرگونه سؤال در مورد محتوای این مقاله، لطفاً با Guan Jianguang تماس بگیرید: mr.guan@yukunpack.com/WhatsApp +8613761377202.

Maya Chen 2021 Gold Stamping به عنوان ابزار برندسازی Oliver Grant 2020 Clear Copywriting for Small Business Pages طراحی بسته بندی Hannah Lee 2019 که اعتماد را ایجاد می کند دانیل بروکس 2022 صفحات محصول که از طریق سادگی تبدیل می شوند. 2023 پایان هوشمند در ارائه برند